De verhuizing naar Oostenrijk

Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat geschreven heb. Ik was zo druk met de hele verhuizing naar Oostenrijk en eerlijk gezegd had ik er gewoon geen zin in. En dat kan natuurlijk. Maar vandaag ga ik toch even terugkijken op de afgelopen weken. Hoe is de verhuizing gegaan? Zijn we nu helemaal gesetteld in Oostenrijk? Hoe was de vakantie? Maar eerst natuurlijk: de beste wensen voor 2024!

Weet je nog, begin december?

De laatste keer dat ik wat schreef, is alweer een maand geleden. We hadden net de sleutel gekregen van ons appartement in Zams, hadden ons ingeschreven bij de gemeente, gingen een dagje skiën in Ischgl en toen uiteindelijk weer terug naar Nederland. Maar toen?

Ik moet zelf ook even goed nadenken. De maand december is bizar hard voorbijgevlogen, nog erger dan anders. We werkten die week nog twee dagen, maandag en dinsdag, zodat we op woensdag vrij hadden om alles gereed te maken voor de verhuizing. Oh, en nog even langs de tandarts te gaan.

Alles gereedmaken voor de verhuizing

Dat inpakken op woensdag ging eigenlijk prima. We hadden zelfs nog wat tijd over, zo goed voorbereid waren we, dus begonnen vast met alle dozen naar beneden slepen. Dat maakte het ook voor de verhuizers wat overzichtelijker.

Tijd om te verhuizen!

Op donderdag 6 december kwamen de verhuizers, helaas wel wat later dan gepland. Er stond door de mist een dikke file en dat leverde dik een uur vertraging op. Konden zij ook niks aan doen. Ze waren wel maar wat blij dat we alles zo goed voorbereid hadden en gingen dan ook direct aan de slag om de wagen vol te pakken.

Toch een andere planning

In mijn hoofd liep de planning echter wel wat anders dan in werkelijkheid. De eerste offerte die ik kreeg van het verhuisbedrijf, gaf aan dat de verhuizing in twee dagen plaats zou vinden: op dag 1 inpakken + rijden naar Oostenrijk, en op dag 2 uitladen + terugrijden naar Nederland. Ik begon ‘m dan ook behoorlijk te knijpen toen we om 12:30 uur nog lang niet klaar waren met inpakken van de verhuiswagen.

Gelukkig kwam de buurvrouw langs, die de verhuizers vroeg: “en, gaan jullie zo direct door naar Oostenrijk?” waarop ze zeiden: “Nee, morgenochtend vroeg pas!”. Ja, dat was voor mij ook nieuws. En ik moest ook even schakelen, want ons bed was immers al ingepakt. Hoe gingen wij dat dan doen?

Zelf maar vast naar Oostenrijk

Na overleg met de verhuizers besloten we een sleutel voor ze achter te laten en zelf vast te gaan rijden naar Oostenrijk. We hadden hier immers al een slaapplek gemaakt van het weekend ervoor, dus dat was voor ons prima. We gingen snel rijden en waren uiteindelijk rond 22:30 thuis in Zams. Dat viel gelukkig nog alles mee. Wel vond ik de eerste verhuiskaart al in de brievenbus!

De volgende ochtend pakten we de auto uit, want ook die zat helemaal vol met spullen. Dat was eigenlijk heel snel geregeld, en we wisten dat de verhuizers niet eerder dan 16:00 zouden komen. We moesten dus nog wat tijd volmaken. Tijd om te gaan skiën! (Hoe kan het ook anders). Dus reden we naar Serfaus-Fiss-Ladis (waar ik overigens heerlijk glutenvrije Kaiserschmarrn gevonden had bij de Möseralm).

Aankomst van de verhuizers

Gedurende de dag probeerden we wat te schakelen met de verhuizers over het exacte tijdstip dat ze aan zouden komen. Contact bleek helaas erg moeizaam. Achteraf bleek dat de telefoon van degene met wie we contact hadden kuren had in het buitenland en gewoon helemaal geen netwerk wilde vinden. Ja, dan ben je afhankelijk van wifi op de plekken waar je pauzeert. Maar gedurende de dag bracht het mij extra stress. Uiteindelijk hoorden we halverwege de dag dat ze sowieso niet eerder dan 18:00 er zouden zijn, wat er in elk geval voor zorgde dat wij rustig aan konden doen.

Rond 17:30 uur hadden we nog even contact met de verhuizers. De verwachting was inmiddels 19:30 uur geworden. De rest van de avond bestond uit wachten. Gefrustreerd. Want we konden geen contact meer krijgen en de tijd liep maar door. Uiteindelijk zagen we rond 21:20 uur de verhuiswagen zoekend rondrijden. Peter snel naar beneden en ging er achteraan. Wij blij, want de spullen waren er eindelijk. Bleek het dus gewoon zoveel langer te duren omdat de navigatie de route immers berekent op 130 km/uur, maar de verhuiswagen ging over de bergen soms niet harder dan 60 km/uur. Ja, dan loopt de tijd inderdaad aardig op.

Uitladen maar!

Als het aan de verhuizers had gelegen, waren ze direct die avond nog begonnen met uitladen. Echter geldt er hier een stiltetijd vanaf 22:00 uur (eigenlijk net als in Nederland, alleen hier houdt iedereen zich er wel aan), dus besloten we in overleg dat het beter zou zijn als ze de volgende ochtend pas gingen lossen. En zo kwamen ze zaterdagochtend terug en waren eindelijk al onze spulletjes er. Nouja, bijna dan.

Er stonden nog twee ligbedjes voor in de tuin en vijf grote planten in Nederland. Die konden echt niet meer mee. Konden we dat ook nog even regelen wat daarmee moest gebeuren… Toen kon het grote uitpakfeest beginnen. En al die kasten weer in elkaar schroeven natuurlijk.

First things first

We maakten een prioriteitenlijstje voor onszelf: de slaapkamer natuurlijk eerst, zodat we eindelijk weer in een fatsoenlijk bed konden slapen. En daarna onze werkkamers, want we moesten maandag gewoon weer aan de slag! Gelukkig stond Peters bureau al klaar, want die hadden we immers hier al gekocht.

Thuiswerken vanuit Oostenrijk

Op maandag stond alles klaar voor onze eerste werkdag vanuit Oostenrijk. De rest van het huis was echt nog een zooitje, maar de werkkamers waren klaar. Tussen het werken door schroefden we in de loop van de week nog wat kasten in elkaar en ruimden dozen leeg. We reden ook nog even naar de Ikea in Innsbruck voor een extra kastje in de slaapkamer. Uiteindelijk hadden we alles nog best snel aan de kant.

Tijd voor vakantie

Dat moest ook wel, want zaterdag 16 december gingen we alweer op vakantie naar Italië! Gelukkig waren we op vrijdag vrij zodat we nog wat extra tijd hadden om alles gered te maken voor de vakantie. Oh en we moesten natuurlijk ook nog even skiën 😉 dit keer op verkenning in Nauders en nog even langs bij Lago di Resia (tsja, als je dan toch in de buurt bent).

Die zaterdag konden we nog niet direct naar Italië. Ik had namelijk eerst nog een lerarenbijeenkomst bij SkiSchule See, waar ik in februari begin met lesgeven. Maar hoe dat ging en hoe de vakantie was, dat vertel ik de volgende keer weer!