Eerlijk gezegd dacht ik hier van tevoren niet zo bij na. We gingen naar Oostenrijk voor de bergen, het avontuur en een nieuw leven. We gingen samen, hebben elkaar. Vrienden? Die kwamen vanzelf, toch? Spoiler: niet per se.
Nu zijn we ruim twee jaar verder en begint het eindelijk een beetje te komen. Spontane appjes van mensen die iets af willen spreken, van mensen die ook zijn blijven hangen in de regio. Maar het heeft echt even geduurd en ik denk dat veel buitenlanders dit herkennen. Dus laten we er eerlijk over zijn: vrienden maken als buitenstaander is soms gewoon best moeilijk.
Werk als startpunt: logisch maar lastig
De meeste vriendschappen in je leven zijn waarschijnlijk ontstaan via de mensen die je dagelijks ziet. School, studie, werk. En dat geldt in een nieuw land niet anders. Logisch dus dat werk het eerste aanknopingspunt is.
Alleen: in Oostenrijk wordt werk en privé een stuk strikter gescheiden dan wat ik gewend was. Collega’s zijn collega’s. Gezellig op de werkvloer, hartelijk zelfs, maar een spontane borrel na het werk of een uitje in het weekend? Dat is minder vanzelfsprekend. Oostenrijkers zijn van nature wat geslotener en bouwen vriendschappen langzamer op. Dat is niet erg of onaardig, het is gewoon anders.
Als je ook nog eens seizoenswerk doet, zoals ik heb gedaan als skilerares, wordt het nóg ingewikkelder. Iedereen die je leert kennen vertrok na het seizoen gewoon weer naar huis. Je bouwt iets op, en dan is het voorbij. Het maakt het moeilijk om echte, blijvende vriendschappen op te bouwen.
Na twee jaar: het begint te komen
En dan ineens, op een dag, krijg je een appje. Iemand die vraagt of je zin hebt om iets te doen. Gewoon zo. Zonder aanleiding. En dat voelt als een kleine overwinning.
Bij ons is dat na ruim twee jaar begonnen. Mensen die ook zijn blijven hangen in Oostenrijk, die hier echt hun leven hebben opgebouwd. En wat me opvalt: het zijn voor een groot deel andere buitenlanders. Nederlanders, in ons geval. We trekken als het ware vanzelf naar elkaar toe. Maar ook een aantal Duitsers die we goed kennen zien we regelmatig.
Is dat erg? Helemaal niet. Je deelt dezelfde liefde voor de bergen, je snapt van elkaar hoe het voelt om je huis achter je te laten, en dat schept een band. Er zit ook iets grappigs aan: je emigreert naar het buitenland en je beste vrienden blijken ook gewoon Nederlanders. Maar zo werkt het nu eenmaal. En er zitten ook Oostenrijkers tussen, al gaat dat inderdaad wat langzamer.
Hoe maak je dan vrienden als buitenlander?
Goed, dan nu het praktische gedeelte. Want “het komt vanzelf” is geen tip. Dit is wat echt helpt:
Ga naar evenementen en dorpsactiviteiten
Dorpsfeesten, community days, lokale markten. Dit zijn de plekken waar mensen samenkomen die écht in de regio wonen. Je staat niet alleen een biertje te drinken, je bouwt ook aan een gevoel van erbij horen.
Zoek communities op
Er zijn vaak Facebookgroepen, WhatsApp-communities of bijeenkomsten voor emigranten en/of expats in jouw regio. Dit zijn mensen die precies begrijpen wat jij doormaakt en die ook op zoek zijn naar verbinding. Ook in onze regio hebben we zo’n groep. Lees je dit en wil je erbij? Stuur me dan een berichtje, of laat een reactie achter onderaan deze pagina.
Stuur mensen een berichtje op social media
Klinkt misschien een beetje raar, maar het werkt. Als je iemand volgt op Instagram en je ziet dat ze in dezelfde buurt wonen, stuur gewoon een berichtje. Iedereen die als expat in een nieuw land zit, waardeert dit initiatief.
Ik heb het ook gedaan, daarmee nieuwe vriendschappen gesloten, en uiteindelijk in de community app gekomen van Nederlanders in de regio. Het brengt je soms meer dan je van tevoren kunt denken.
Doe mee aan activiteiten rondom je hobby’s
Voor ons is dat skiën en de bergen. Skitripjes, wandelgroepen, hardloopclubs. Je ontmoet mensen die dezelfde passie hebben, en dat is een fantastisch startpunt voor een vriendschap.
Wees geduldig (en wees zelf ook degene die initiatief neemt)
Dit is misschien wel het moeilijkste: geduld. Vriendschappen opbouwen kost tijd, zeker in een cultuur waar mensen er iets langer over doen om iemand in hun leven toe te laten. Maar als jij wacht totdat de ander het initiatief neemt, wacht je misschien lang. Wees die persoon die even een berichtje stuurt, die organiseert, die vraagt.
Het duurt even, maar het komt
Twee jaar voelde soms lang. Je mist de mensen thuis, je vraagt je af of je ooit echt het gevoel krijgt ergens bij te horen. Maar dan begint het te kantelen. Langzaam maar zeker.
Als buitenlander hoor je misschien nooit helemaal bij de lokale gemeenschap op de manier waarop iemand die er is opgegroeid dat doet. Maar je bouwt je eigen kleine wereld op: mensen die om dezelfde redenen zijn gekomen, die dezelfde avonturen waarderen, die begrijpen dat je soms gewoon even Nederlandse drop mist. En dan kun je dus prima vrienden maken als buitenlander.
En dat is eigenlijk best mooi.
🇦🇹 Wil je weten hoe het is om te emigreren naar Oostenrijk? Lees er meer over in mijn andere artikelen!
Geef een reactie