Thuiskomen na vakantie voelt voor iedereen anders. De één heeft heimwee naar zijn reis, de ander is vooral blij weer in zijn eigen bed te liggen.
De laatste tijd heb ik het regelmatig met vrienden over vakanties. Logisch ook: de zomerplannen worden gemaakt, agenda’s worden geblokt en iedereen droomt alweer van zon, bergen of verre oorden.
Ook wij.
Mensen zeggen dan vaak: “Jij was vorig jaar op Bali toch? Dat was vast heerlijk!”
En blijkbaar vinden ze het dan heel raar dat ik dan zeg dat reizen naar de tropen eigenlijk niks voor mij is.
Ja, ik hou van reizen.
Maar ik mag toch ook wel een mening hebben?
Dat ik van reizen hou, betekent niet dat ik élke bestemming even leuk vind. (En ja, mijn kijk op reizen is ook veranderd sinds ik glutenvrij moet eten, maar dat verhaal bewaar ik voor een andere keer.)
Wil je daar trouwens meer over lezen? Dan vind je hier mijn eerdere artikel: Waarom reizen naar de tropen niets voor mij is (en dat is oké).
Reiskriebels vs. heimwee
Ik krijg reiskriebels. Echt.
Dat gevoel van koffers inpakken. Een route uitstippelen. Google Maps vol opslaan met “wil ik zien”-plekjes. Voorpret is bijna net zo leuk als de reis zelf.
Maar ergens, diep van binnen, zit ook altijd een klein stemmetje dat zegt:
“En straks mis je je eigen bed.”
Of mijn eigen koffie.
Of mijn eigen keuken (waar ik precies weet waar alles ligt en wat ik veilig kan eten).
Vroeger had ik minder snel heimwee. Nu juist sneller. Misschien omdat reizen voor mij lastiger is geworden. Misschien omdat ik in een prachtige omgeving woon op een plek die al als vakantie aanvoelt.
Thuiskomen na vakantie met een hoofd vol herinneringen
Er is iets magisch aan thuiskomen na een reis.
De wasmachine draait. Je koffer staat half uitgepakt in de gang. Je scrolt door je foto’s en denkt: “Was ik hier écht twee dagen geleden nog?”
Je hoofd zit vol herinneringen. Nieuwe indrukken. Nieuwe gesprekken. Nieuwe perspectieven.
En tegelijk voelt alles thuis precies hetzelfde.
Dat contrast vind ik mooi.
Dat ik maandag dan weer moet werken, vind ik minder mooi.
Het fijne van je eigen bed
Laten we eerlijk zijn: geen enkel hotelbed wint het van je eigen matras.
Hoe leuk een reis ook is, op een gegeven moment verlang ik naar mijn eigen kussen. Mijn eigen dekbed. Mijn eigen ochtendroutine.
En sinds we in Oostenrijk wonen, voelt thuiskomen sowieso minder “terug naar het normale leven” en meer “terug naar een andere versie van vakantie”.
Wonen tussen de bergen betekent dat ik op een random zondagmiddag kan denken: “Zullen we even de bergen in?”
En dan sta ik een half uur later midden in de natuur.
Dat helpt.
Ik zeg niet dat je ook moet verhuizen naar Oostenrijk, maar het maakt je leven wel een stuk leuker.
🏡 Wil je trouwens meer lezen over onze verhuizing? Dat lees je in al mijn artikelen over emigreren naar Oostenrijk
Het fijne van je eigen eten (en keuken!)
Misschien wel mijn grootste reden om graag weer thuis te zijn: mijn eigen eten. Mijn eigen keuken. Mijn eigen boodschappen. Mijn eigen veilige, glutenvrije basis.
Op reis moet ik altijd nét iets meer nadenken. Net iets meer plannen. Net iets meer uitleggen.
Thuis hoef ik dat niet.
Ik kan gewoon iets uit de koelkast pakken zonder etiket-check. Gewoon koken waar ik zin in heb. Gewoon ontspannen eten.
Dat voelt als luxe.
En toch… alweer plannen maken
En dan gebeurt het.
Ik ben net een paar dagen thuis. Alles is weer normaal. De was is gedaan. Het ritme is terug.
En ineens betrap ik mezelf erop dat ik weer aan het zoeken ben. Nieuwe bestemmingen. Nieuwe ideeën. Nieuwe plannen.
Want hoe fijn thuiskomen ook is… Ik blijf nieuwsgierig.
Misschien vind ik reizen niet per se leuker dan thuiskomen. Misschien heb ik gewoon allebei nodig.
De onrust van het weggaan. En de rust van weer landen.
Reiskriebels én een eigen bed.
Nieuwe smaken én mijn eigen keuken.
Ver weg én thuis in Oostenrijk.
En eerlijk? Dat is eigenlijk de perfecte combinatie.
Geef een reactie