Tussen alle drukte met de verhuizing en emigratie door, was er gelukkig ook nog tijd voor ontspanning. Natuurlijk kunnen we in Oostenrijk prima skiën, maar de vakantie ging toch echt naar Italië. Gelukkig is dat maar 2,5 uur rijden, even de Brennerpas over, je bent er zo.
We gingen echter niet alleen op vakantie. Nee, ook mijn zusje en haar vriend gingen mee en mijn broertje en vader. De laatste keer dat ik met mijn vader ging skiën, ging ik nog met hem mee op vakantie, in plaats van andersom. Het was zeker veertien jaar geleden!
In dit reisverslag neem ik je graag mee op onze vakantie, vertel ik je alles over hoe wintersporten in Val Gardena en rondom de Sella Ronda is en praat ik je bij over hoe de après-ski is in Italië. Ik ben daar zelf niet zo’n fan van, maar mijn reisgezelschap heeft het wel uitgezocht.
Op naar Italië!
Zaterdag, de heenreis. Voor ons dus maar tweeënhalf uur rijden, maar vanuit Nederland ben je zo’n twaalf uur onderweg. Ik had op zaterdag zelf nog een bijeenkomst van de skischool in See waar ik heen moest, dus we zouden wat later gaan rijden dan eigenlijk het plan was. Uiteindelijk kwamen we nog geen tien minuten later aan dan de rest vanuit Nederland, dus eigenlijk kon het niet beter.
We checkten in bij het hotel. Voor ons maar al te bekend, want we gingen weer naar Hotel Alpino Plan in Wolkenstein. De vierde keer alweer voor Peter en mij. Vorig jaar waren mijn zusje en haar vriend (ik ga ze vanaf nu gewoon Melanie en Jeroen noemen) ook al mee, maar voor mijn broertje (Tom) en mijn vader was het de eerste keer.
Tijd om de auto’s uit te pakken en kamers in te richten. Peter en mijn vader regelden ondertussen alvast de huurski’s voor mijn vader, zodat we zondag direct de piste op konden gaan. We dronken nog wat in de bar, genoten van het heerlijke eten in het restaurant, dronken nog wat en gingen naar bed. Tijd om te slapen en uit te rusten voor het echte werk!
🎿 Lees ook: Tips voor Dolomiti Superski
Starten met Kaiserwetter
Wintersport is altijd het leukste en het beste als je wakker wordt met een strakblauwe lucht en een mooi besneeuwde omgeving. Laat zondag nou precies zo beginnen! Na het ontbijt gingen we snel op pad. Iedereen (behalve wij) moest weer even inkomen. We besloten rustig aan te doen en ‘gewoon’ de Sella Ronda oranje te volgen. Tussendoor namen we nog wat afstekertjes naar andere pistes.
Lunchen deden we in Arabba, bij Rifugio Burz. Deze plek was ons maar al te bekend, aangezien we hier vorig jaar wel drie keer gegeten hadden. Een mooie plek dus om de vakantie weer mee te beginnen. Peter en ik deelden een pannetje met spiegeleieren, spek en aardappelen. De rest ging toch voor schnitzel. Helaas heb ik met een glutenintolerantie wat minder keuze, maar dat maakte het eten zeker niet minder lekker.
🍽️ Lees ook: 8 nuttige tips voor reizen met glutenallergie
Na de lunch vervolgden we onze weg via de oranje Sella Ronda terug naar Wolkenstein. Daar aangekomen verloren we ons reisgezelschap bij Baita Ciavaz, een van de vele leuke tentjes op de piste. Zij wilden liever wat drinken (want stiekem waren ze moe), terwijl Peter en ik nog even wilden skiën.
We zagen elkaar uiteindelijk weer in het hotel, waar we nog lekker wat dronken in de bar en daarna wat gingen eten. Daarna was het alweer bedtijd, want skiën is vermoeiend! 😉
Schnitzel op de Seiser Alm
Ook maandag begon weer als een prachtige dag. Na het ontbijt pakten we de bus richting Ortisei, waar we de Seiser Alm gingen verkennen. Elk jaar komen we hier minstens een keer, en dan eten we wat bij ons favoriete restaurant op de berg: Bioalm Huber Schwaige. Ze hebben hier echt, beloofd, de allerlekkerste schnitzels van het gebied. Jammer dat ik ze niet meer kan eten, maar de rest genoot er intens van.
Voor mij werd er op verzoek (weer) een bord klaargemaakt met aardappelen, ei en spek. Niet dat het op de kaart stond, maar ik zag andere mensen het eten en het zag er heerlijk uit. Gelukkig konden ze dat voor me regelen.
🍝 Lees ook: Lekker eten op de piste rondom de Sella Ronda
De rest van de dag skieden we op de Seiser Alm. Natuurlijk moesten we ook weer een wedstrijdje doen bij de slalom, waarbij je via Skiline je filmpje later weer terug kon zien. Helaas won ik het qua snelheid niet van Tom, maar hij wilde dan ook per se niet verliezen. Tsja, die wedstrijdjes tussen broer en zus, dat zal altijd blijven.
We sloten de dag af met een drankje bovenaan de dalafdaling van Ortisei, bij Almgasthof Mont Seuc. Het idee was om daarna de dalafdaling terug te pakken, maar blijkbaar ging die om 16:30 dicht. Daar kwamen we om 16:35 uur achter. Toch maar met de gondel naar beneden. De bus weer terug naar Wolkenstein en tijd voor een lekker drankje in de bar. Ik verzorgde ondertussen mijn ski’s nog even, want die konden wel een slijpbeurtje gebruiken.
Prachtig uitzicht vanaf de Marmolada
Dinsdag was het, nog steeds of alweer, prachtig weer. We wilden graag de gletsjer Marmolada nog eens bezoeken, maar vanaf Wolkenstein is dat de andere kant van het gebied. En met de grote groep die we hadden, zouden we dat niet gaan redden. We splitsten ons op. Peter, Melanie en ik gingen naar de Marmolada, en Tom, Jeroen en mijn vader pakten rustig aan de Sella Ronda groene route richting Arabba. Tom zou het makkelijk gered hebben, maar hij wilde ook een dagje rustig aandoen.
Voor de lunch spraken we af bij Ütia La Tambra, net voorbij Arabba. Ik had namelijk gevonden dat ze hier speciale glutenvrije gerechten op de kaart hadden staan, waaronder glutenvrije pizza. Tsja, ik was in Italië, dus ik moest toch ook een keer pizza eten. De pizza zelf was overigens niet heel bijzonder, maar ik was blij dat ik een keer wat anders kon eten dan de standaard hap.
Na de lunch maakten we de Sella Ronda groene route af. Terug in Wolkenstein dook iedereen behalve Peter en ik de après-ski in bij Luislkeller, dé après-skibar van Val Gardena. Eerlijk is eerlijk, in al die jaren dat ik hier al kom, was ik er nog nooit geweest. Peter en ik bezochten het souvenirwinkeltje wat ernaast zat, om tot de conclusie te komen dat de kalender die we wilden hebben niet in de rugzak paste.
We skieden terug naar het hotel (met een omweg om nog wat extra pistes te pakken), kleedden ons om en liepen terug richting het centrum. We deden nog een drankje met de rest in de après-skibar, maar ik was blij dat we daarna weer snel weg konden. Nee, het is echt niets voor mij. We pikten de kalender op, brachten nog een bezoekje aan de kerstmarkt (die niet open was) en de supermarkt en gingen terug naar het hotel. Tijd om daar in alle rust een drankje te drinken aan de bar.
De langste piste van het gebied: La Longia
De helft van de vakantie zat er alweer op. Tijd gaat altijd veel te snel. Gelukkig was het ook woensdag nog steeds mooi weer. We gingen weer richting Ortisei, maar dit keer al skiënd. Eerst pakten we wat pistes bovenin Wolkenstein, om vervolgens af te dalen via de Saslong naar St. Christina. Daar pakten we het treintje naar de overkant, naar Col Raiser. Vanaf daar kun je op de Seceda komen, vanaf waar je de langste afdaling van het gebied vindt: La Longia. Volgens de informatiebordjes overal zou hij 10,5 km lang zijn, maar de GPS is er elk jaar toch over uit dat het ‘slechts’ 7,8 km is.
Het maakt ook niet zoveel uit verder, want het blijft een prachtige afdaling. Een van de mooiste van het gebied. Halverwege de afdaling vind je het restaurant Caffè Val d’Anna, waar je volgens de verhalen de beste apfelstrudel van het gebied vindt. Ik kan het je persoonlijk niet bevestigen (ik kan ze immers niet eten), maar mijn vader had er wel trek in en bestelde er een. Die was volledig overtuigd, en hij zag er ook echt goed uit. Ik moest het doen met een worstje en gebakken aardappelen, maar ook dat ging er prima in.
Na de lunch deden we de afdaling gewoon nog een keer, want hij is zo fijn en lag er echt goed bij. Daarna was het tijd om rustig terug te keren naar het hotel, waarbij we de rest uiteraard weer eens in Wolkenstein verloren aan de après-ski. Ik had ook niet anders verwacht.
Helaas was ik die avond echt supermoe, zó moe dat ik niet eens trek had in eten. Wat echt erg jammer was, want juist die avond was het een ‘regionale avond’ waarbij we allerlei lokale specialiteiten te eten kregen. Juist dat vind ik net zo lekker. Gelukkig knapte ik van vroeg naar bed gaan weer voldoende op en heb ik er de rest van de week geen last meer van gehad.
Op verkenning in Alta Badia
Donderdag, met nog twee skidagen te gaan, was het tijd om een ander deel van het gebied te verkennen wat we nog niet gehad hadden: Alta Badia. Behalve de pistes die onderdeel zijn van de Sella Ronda, waren we hier deze week nog niet geweest. En laat Alta Badia nu juist een hele mooie kom hebben met mooie pistes waar je rustig kunt skiën!
We namen eerst nog een afstekertje in Colfosco, waar nog een klein deelgebied ligt. Dat gebiedje ligt ’s ochtends mooi in de zon, dus dat kwam perfect uit voor ons. We dronken er nog een koffie op het terras en daarna was het tijd om de pistes van Alta Badia te verkennen.
De lunch stelden we iets uit, want ’s middags zou er bewolking komen. We wilden zo lang mogelijk genieten van de zon. We lunchten een uurtje later dan normaal en daarna gingen we langzaamaan weer terug naar Wolkenstein.
De laatste skidag
Vrijdag was de laatste skidag, en ook de enige dag waarop het echt slecht weer was. Nouja, is sneeuw echt slecht op wintersport? Het enige wat er slecht aan is, is het zicht. Dat wisten we gelukkig van tevoren, dus besloten we iets later te gaan ontbijten. Daarna leek het ons handig om bekende pistes te pakken, zodat we in elk geval wisten waar we heen moesten. Toch prettig als het zicht niet al te best is.
We besloten weer richting de Seceda te gaan. Niet alleen omdat de pistes daar mooi zijn, maar ook omdat je dan door de verschillende dorpjes komt vanaf waar je elke keer de skibus terug kunt pakken, gewoon in het geval dat mensen moe waren of niet meer door de wolken wilden skiën.
Zo kwamen we rond de lunch uiteindelijk uit in Ortisei. We gingen daar lunchen bij restaurant Vedl Mulin Srl. Een heerlijk Italiaans restaurant in het centrum met goede pizza’s. Je raadt het vast al, ik had weer eens aardappeltjes met spek en ei. Vind ik ook heerlijk hoor.
Na de lunch besloot de rest met de bus terug te gaan. Peter en ik wilden toch graag nog even de dalafdaling vanaf de Seiser Alm doen, dus liepen wij naar de andere kant van het dorp om daar met de gondel naar boven te gaan. Daar scheen zelfs nog het zonnetje een beetje!
We besloten ter plekke daar nog wat extra pistes te pakken, maar dat viel toch wat tegen. Vooral omdat er harde, koude wind stond. We gingen alweer snel terug, maar wel skiënd. (Dit keer waren we wel op tijd voor de trein). Zo kwamen we uiteindelijk aan het einde van de middag weer aan in het hotel. Daar troffen we de rest aan op het balkon. Ze hadden de sauna in het hotel gevonden en stonden even uit te dampen.
Helaas was het daarna alweer tijd om te spullen op te ruimen en in te pakken. Het was weer een heerlijke vakantie en ook erg gezellig. En ja, ondanks dat het alweer de vierde keer was voor Peter en mij in dit hotel, zijn we gewoon van plan om volgend jaar weer terug te gaan.
Op naar huis
Zaterdagochtend vroeg, rond 5 uur, vertrokken we weer richting huis. Omdat Zams redelijk op de route ligt naar Nederland, was het voor de rest ook wel leuk om even te zien waar we nu wonen. Om even over 7 kwamen we hier thuis aan en was het ook een mooi tijdstip voor koffie en ontbijt. De rest reed daarna rond 8 uur weer richting Nederland. Het is stiekem toch wel lekker om zo dichtbij Italië te wonen.
🚡 Op vakantie naar Dolomiti Superski? Jouw volgende wintersport boek je eenvoudig online! Er zijn diverse reisorganisaties die accommodaties en reizen aanbieden naar Dolomiti Superski. Kijk bijvoorbeeld eens bij SnowTrex, TUI, Sunweb of De Jong Intra. Ga je met een (vrienden)groep op vakantie en boek je liever een compleet chalet? Bekijk dan het aanbod van Chalet.nl.
⛷️ Lees ook: 10 Redenen om Dolomiti Superski te kiezen voor je volgende wintersport
Geef een reactie