Het is half maart. De zon staat weer flink hoger in vergelijking tot december. Ik voel aan alles dat de winter in Oostenrijk langzaam ten einde komt. Maar ik ben er nog niet klaar mee, want er liggen nog genoeg mooie skidagen voor me.
Toch is het wel een goed moment om even terug te kijken op een seizoen dat echt voorbij vloog.
Want er is veel gebeurd. Te veel om niet over te schrijven.
December: dozen, afscheid en pasta
Mijn winter begon al druk. Begin december werkte ik twee weken in Schlosshotel Fiss, om te helpen met de splinternieuwe Kids Club. Alles was volledig verbouwd en moest opnieuw ingericht worden. Dozen met speelgoed, knutselspullen, meubels, themahoeken: het had allemaal een plekje nodig. En bijna het hele team was nieuw, dus ook het inwerken stond op het programma.
Eerlijk? Het was ook een afscheid. Na twee zomers in de Kids Club voelde dit als een mooie manier om het hoofdstuk te sluiten. Met m’n handen in de dozen en koffie tussendoor met vertrouwde gezichten.
🏰 Lees ook: Afscheid van de Kids Club: terugblik op een fijne werkplek
Daarna nog twee weken in Skischule See. Nog één keer volop lesgeven, elke dag in de sneeuw staan en mensen laten ontdekken hoe geweldig skiën eigenlijk is. Ik wist dat het de laatste keer zou zijn, en dat maakte het extra bijzonder. Zwaar? Een beetje. Mooi? Absoluut.
⛷️ Meer lezen over mijn werkzaamheden bij Skischule See? Lees al mijn artikelen over werken als skileraar
Tussen die twee banen in paste nog iets heel fijns: een week op skivakantie naar Val Gardena, Italië. Samen met Peter, mijn zusje en zwager, mijn vader en een vriend van hem.
Elke december gaan we daarheen, en het is elke keer een feestje. Goede sneeuw, lekker eten en gezelschap om van te houden. Waarschijnlijk was dit de laatste keer, want het wordt steeds drukker in het gebied en plannen voor volgend jaar gaan al een andere kant op. Een mooie afsluiter dus.
Januari: nieuw jaar, nieuwe baan, nieuw avontuur
Januari bracht een grote verandering: ik startte mijn nieuwe baan als marketingmedewerker bij Sunkid. Als je denkt dat je dat bedrijf niet kent: jawel, je kent ze echt wel. Die rolbanden op de piste? Die speeltuinen en kinderlanden in skigebieden? Dat is Sunkid. Ja, zelfs in SnowWorld vind je ze. En ik mag er dus over schrijven, campagnes bedenken en de wereld vertellen hoe geweldig ze zijn.
Inmiddels zijn er al twee maanden voorbij en de weken vliegen voorbij. In de positieve zin.
Verder was januari ook gewoon een beetje gek druk, maar dan het leukste soort druk. Vrienden die eerder op ons appartement hadden gepast (en op de katten, uiteraard) kwamen op bezoek op de terugweg uit Italië. Op diezelfde dag kwamen andere vrienden ook langs, want die hadden Peters kussen meegenomen dat hij in december in Italië had laten liggen (ja, echt). En op zondag gingen we ook nog skiën met bekenden uit Lisse. In één weekend alles.
Oh ja. En ik kocht nieuwe skischoenen. Na 5x langs de winkel voor bootfitting zitten ze ook eindelijk goed.
Februari: 36 kaarsjes en lekker eten
Op 3 februari werd ik 36. We gingen gezellig uit eten, want dat verdient een verjaardag gewoon. Ik kan niet zeggen dat 36 anders voelt dan 35. Maar het voelt prima.
Wat ook prima voelde was de gezelligheid met vrienden. Niet alleen maar op de ski’s. Zo gingen we heerlijk uit eten bij de Weinkellerei in Fiss en stond ik voor het eerst sinds twee jaar weer eens op een snowboard. Kon ik het goed? Laten we het daar maar niet over hebben. Leuk was het wel.
Ook leerden we nieuwe mensen kennen op de piste, waar we inmiddels nog een keer mee op pad zijn geweest.
Maart: sauna, Kitzbühel en met mijn zusje op de piste
Begin maart: sauna met een vriendin van de skischool. Ik was begin januari ook al geweest, maar herhaling is hier absoluut geen straf. Er is weinig beters dan na een druk seizoen even helemaal niks te doen in warme mist met goede gesprekken.
Op 8 maart was het International Women’s (Ski) Day in Kitzbühel. Ik was erbij en het was geweldig. Prachtig weer, met vrouwen op de piste en ik leerde weer veel leuke meiden kennen. Dat is ook een van de dingen die ik zo mooi vind aan de skiwereld: je ontmoet mensen overal. Via de skischool, via Sunkid, via Instagram, via vrienden van vrienden. Mijn vriendengroep hier is elk seizoen een stukje groter.
En dan, halverwege maart, kwam mijn zusje nog een weekend langs om samen te skiën. Hochzeiger en Nauders: twee gebieden die ik zelf ook altijd fijn vind. Met haar naast me op de piste is het gewoon genieten.
Zo was mijn winter in Oostenrijk
Als ik één woord mag kiezen voor deze winter, is het: vol. Vol van momenten, mensen, afscheidjes, nieuwe beginnen, skidagen, bezoekjes, werkweken en sauna-avonden. Soms vroeg ik me af wanneer het even rustiger zou worden. Het antwoord was: niet.
Maar de winter is nog niet voorbij. Er liggen nog genoeg mooie dingen voor me.
En wat staat er nog te wachten?
Want terwijl ik dit schrijf, ben ik in Saalbach-Hinterglemm voor een ski-uitje met het hele team van Sunkid Oostenrijk. En het is heel gezellig. Begin deze week viel er zelfs nog een beetje verse sneeuw, dus de pistes liggen er nog prima bij (wat je voor half maart mag verwachten).
Dan is er op 28 maart een Community Day op de Kaunertaler Gletsjer, met een skitest. De zomertijd komt er ook weer aan, want die lange avonden met licht zijn toch echt een van de beste dingen aan het voorjaar.
En met Pasen begin april is er de jaarlijkse watersurf contest in See: mensen die aan het einde van de piste over een waterbak proberen te surfen (of er met een plons in belanden, ook een optie). Meedoen doe ik zelf niet, want ik ga écht niet in ijskoud water staan (trust me, vorig jaar lag ik in die bak met water van slechts 4 graden. Maar de sfeer is er fantastisch, dus we gaan zeker kijken.
Voorpret: dit was de watersurf contest vorig jaar in See, waar we met de skischool meededen:
Half april reis ik voor Sunkid naar Grenoble, voor de Mountain Planet-beurs. Mijn eerste grote vakbeurs in mijn nieuwe baan, dus dat voelt spannend én leuk. En eind april sluiten we de winter definitief af met een bruiloft van vrienden in Nederland.
Dan is het echt voorbij.
Tot die tijd: ik pak nog zoveel skidagen als ik kan. Want de lente mag er gerust aankomen, maar ik ben er nog niet klaar mee.
Geef een reactie