Ik begin iedere vakantie met hetzelfde voornemen: deze keer ga ik het anders doen. Minder plannen, minder lijstjes, minder moeten. Gewoon kijken waar we zin in hebben en daar dan ook echt naar handelen. Dat klinkt heerlijk, bijna zen zelfs. Het probleem is alleen: ik bén geen “we zien wel”-persoon. Ik ben een planner. En op reis probeer ik dat los te laten, met wisselend succes.
Waarom plannen me juist rust geeft
Plannen heeft me al vaak gered. Ik slaap beter als ik weet waar we naartoe gaan, ik word rustiger van bevestigingsmails in m’n inbox en ik vind het prettig om alvast te weten welke plekken populair zijn en waar je anders eindeloos in de rij staat. Een beetje voorbereiding voelt voor mij niet als stress, maar juist als ontspanning vooraf. Thuis plannen betekent op reis minder hoeven nadenken, en daar zit voor mij ook gewoon iets heel fijns in.
Wanneer plannen juist onrustig wordt
Tegelijkertijd merk ik dat té veel plannen me op vakantie juist onrustig maakt. Dan zit ik in een prachtige stad, maar met m’n hoofd al bij de volgende stop. Dan kijk ik niet echt om me heen, omdat ik stiekem bezig ben met het schema in m’n hoofd. Dat constante gevoel dat je door moet, staat haaks op wat echt ontspannen op reis eigenlijk betekent: aanwezig zijn in het moment, zonder steeds vooruit te kijken. En dat is precies waarom ik op reis probeer los te laten: omdat de leukste momenten vaak niet in een planning passen, hoe goed die ook in elkaar zit.
Waarom loslaten zo aantrekkelijk klinkt (en soms ook werkt)
De charme van vakantie zonder planning zit ’m voor mij in de ruimte. Blijven hangen op dat ene leuke pleintje, spontaan een straatje inslaan, ineens veel later lunchen dan de bedoeling was, omdat het daar toevallig zo gezellig is. Het past perfect bij slow travel. Dit zijn vaak de momenten die je niet vooraf bedenkt, maar die je achteraf wel het best bijblijven.
Maar eerlijk is eerlijk: loslaten lukt niet altijd
Loslaten klinkt mooi, maar in de praktijk heb ik vaak tóch al een idee. Geen strak schema, maar wel opties. Geen vaste tijden, maar wel een mentale lijst. En als we dan iets overslaan, voelt dat soms alsnog alsof we iets missen, ook al weet ik rationeel dat dat onzin is en ik op dat moment eigenlijk gewoon geniet. Dat ik mezelf toch weer betrap op FOMO en mentale lijstjes maken, verbaast me eigenlijk niet, zeker niet als ik terugdenk aan mijn grootste reisblunders.
Mijn persoonlijke balans tussen planning en chaos
Mijn ideale vakantie zit inmiddels ergens tussen die twee uitersten in. Ik plan de basis: de reis, de accommodatie en een paar dingen die ik echt niet wil missen. Dat geeft rust. En vanaf daar probeer ik ruimte te laten voor spontaniteit, ook al moet ik mezelf daar soms actief aan herinneren. Niet alles hoeft gezien, niet elke omweg hoeft gemaakt en niet elke dag hoeft optimaal benut te worden.
Dus… heerlijk of totale chaos?
Voor mij is vakantie zonder planning geen van beide. Het is een zoektocht naar balans, tussen controle en loslaten, tussen weten wat kan en accepteren dat het niet allemaal hoeft. Juist die balans zoeken tussen plannen en loslaten doet uiteindelijk meer voor mijn mentale gezondheid dan een perfect uitgestippelde reis ooit zou doen. En eerlijk: dat lukt de ene reis beter dan de andere. Maar juist dat maakt het persoonlijk, menselijk en uiteindelijk precies goed.
Ik ben benieuwd hoe jij dat ervaart. Ben jij iemand die alles uitstippelt, of juist volledig op gevoel reist? Of zit je, net als ik, ergens daartussenin te proberen los te laten zonder helemaal de controle kwijt te raken? Laat het weten in de comments, ik kijk er naar uit 👇🏻😊
Geef een reactie